Όλοι έχουμε μια λίστα με πράγματα που ξέρουμε ότι μας ωφελούν.
Ξεκούραση, φροντίδα του εαυτού, μικρές συνήθειες που βελτιώνουν την καθημερινότητά μας.
Κι όμως… συχνά τα αφήνουμε για «αργότερα».
Η αναβλητικότητα δεν είναι τεμπελιά. Είναι ψυχολογικός μηχανισμός — και συνήθως κρύβει κάτι βαθύτερο.
Η παρεξήγηση της αναβλητικότητας
Συχνά πιστεύουμε ότι αναβάλλουμε επειδή «δεν έχουμε χρόνο» ή «δεν έχουμε πειθαρχία».
Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές αναβάλλουμε επειδή κάτι μέσα μας δυσκολεύεται.
Δεν αποφεύγουμε τη δράση.
Αποφεύγουμε το συναίσθημα που τη συνοδεύει.
Ο φόβος πίσω από το “αργότερα”
Ό,τι μας κάνει καλό συνήθως απαιτεί:
⏱️να σταματήσουμε για λίγο,
⏱️να κοιτάξουμε τον εαυτό μας,
⏱️να παραδεχτούμε μια ανάγκη.
Και αυτό, για πολλούς ανθρώπους, είναι πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται.
Η φροντίδα προϋποθέτει ευαλωτότητα.
Όταν η ζωή μας πιέζει, ο εγκέφαλος επιλέγει το γνώριμο.
Ακόμα κι αν δεν μας κάνει καλό.
Η αναβολή γίνεται ένας τρόπος να κρατήσουμε τον έλεγχο:
«Όχι τώρα. Όταν θα είμαι έτοιμος/η.»
Μόνο που η «ετοιμότητα» συχνά δεν έρχεται ποτέ.
Πολλοί άνθρωποι μεγάλωσαν μαθαίνοντας ότι η φροντίδα του εαυτού είναι πολυτέλεια ή εγωισμός.
Έτσι, κάθε φορά που πλησιάζουν κάτι που τους κάνει καλό, ακούγεται μέσα τους μια φωνή:
«Δεν είναι προτεραιότητα.»
«Υπάρχουν πιο σημαντικά.»
Κι έτσι, το καλό μετατίθεται συνεχώς στο μέλλον.
Τι βοηθά πραγματικά
➡Η αλλαγή δεν έρχεται με πίεση ή ενοχές.
➡Έρχεται με κατανόηση.
➡Μικρά βήματα αντί για μεγάλες αποφάσεις.
➡Λιγότερο “πρέπει”, περισσότερο “τι χρειάζομαι”.
➡Αποδοχή ότι η φροντίδα δεν είναι ανταμοιβή — είναι βάση.
Ίσως το σωστό ερώτημα δεν είναι
«Γιατί δεν το κάνω;»
αλλά «Τι προσπαθώ να προστατεύσω αποφεύγοντάς το;»
Η απάντηση σε αυτό αλλάζει πολλά.
E-Dentistry



