Το σύνδρομο της "ελληνικής οικογενειακής πολυκατοικίας"

 

Πολύ συχνά σε συζητήσεις θα έχετε ακούσει τη φράση: « είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια…».

Εννοώντας έχουμε μια «πολύ καλή» οικογένεια. Η υπενθύμιση: «Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια» κρύβει την διευκρίνιση-απειλή:

«Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος - ώριμος να αποχωριστεί κανέναν». Όσο πιο αδύναμα καθιστούν οι γονείς τα μικρότερα ηλικιακά μέλη της οικογένειας, τόσο πιο «δεμένη» και «καλή», την αντιλαμβάνονται.

Στην σημερινή Ελλάδα, οι γονείς της «καλής» οικογένειας διατηρούν τρόπους εκπαίδευσης και συμπεριφοράς που ευνουχίζουν την συναισθηματική ωριμότητα των παιδιών. Μέσα στο πλαίσιο της υπερβολικής προστασίας και προσφοράς, αρνούνται να τα αφήσουν να εξελιχθούν και να αναλάβουν τον εαυτό τους.

Η αυτονόμηση αποκλείεται ως δυνατότητα.

Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες, από "παιδιά" 20, 30, 40, 50 και άνω χρονών που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά -σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας, με κάτοχο την οικογένεια καταγωγής τους.

"Παιδιά" που αρνούνται να σχετισθούν αυθεντικά με τους γονείς τους, επιλέγοντας την υποκριτική δοσοληψία υλικών αγαθών, ως προκάλυμμα της σιωπηλής & άρρητης συμφωνίας του αμοιβαίου ψυχικού βολέματος.

Νέοι που αρνούνται να γίνουν υγιείς ενήλικες, προτάσσοντας την ενοχή -μήπως με την διεκδίκηση της ελευθερίας τους βλάψουν τους «καλούς» τους γονείς- ως άλλοθι και προκάλυμμα φόβου.

Επιλέγουν μια από τις δύο εκδοχές του δίπολου της συναισθηματικής ανωριμότητας –την υποταγή ή την αναρχία- διστάζοντας ψυχικά να αυτενεργήσουν μπρος τον κίνδυνο της υπαρξιακής μοναξιάς.

Συνήθως, προέχουν αξιολογικά οι ανάγκες της ελληνίδας μητέρας, που δεν καλύπτονται από την συναισθηματική παρουσία του πατέρα - συζύγου.

Οι μητέρες αρνούμενες να εγκαταλειφθούν από το παιδί, επειδή το επιλέγουν ως συναισθηματικό σύντροφο, προβάλλουν σε κείνο την δική τους υποσυνείδητη –ή ενσυνείδητη- επιθυμία ως ανάγκη του παιδιού, ενώ το δικό τους αίτημα το βαφτίζουν «αγάπη»:

«Μας έχει ανάγκη βλέπεις, μας λατρεύει το παιδί .Δεν θέλει να φύγει από κοντά μας».

Πώς όμως ένα παιδί που έμαθε να επιλέγει ως «φίλο» τον πατέρα ή την μητέρα του μπορεί να αποφασίσει να αποκτήσει εραστή και σύντροφο όταν έρθει η εποχή γι’ αυτό;

Έτσι, τα παιδιά επιλέγουν να συμβιώνουν με τους γονείς, κυριολεκτικά ή συναισθηματικά, μέχρι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες. Ακόμα κι όταν αποκτούν σύζυγο, σχεδόν ποτέ δεν απεκδύονται της συναισθηματικής τους εξάρτησης από την οικογένεια της καταγωγής τους, ώστε να επενδύσουν στην καινούργια.

Μέσα από την ανεπίγνωστή τους προσπάθεια να βιώσουν συναισθηματικά την ασφάλεια της αγάπης, οι γονείς διεκδικούν από τα παιδιά τους να γίνουν «σύντροφοι» του πατέρα ή της μητέρας, «θεραπευτές» της οικογένειας, «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της, ή καλούνται να βάλουν σε τάξη την «οικογενειακή αταξία».

Ανώριμοι δηλαδή συναισθηματικά γονείς ψάχνουν ενήλικους - αλλά συναισθηματικά παιδιά- για να τους «νταντέψουν».

Με τον παραπάνω τρόπο, δυστυχισμένοι και ανώριμοι γονείς κατασκευάζουν δυστυχισμένα και ανώριμα παιδιά, που, με την σειρά τους, -αν δεν σπάσουν την αλυσίδα- αναπαράγουν με τα δικά τους παιδιά τον κύκλο του εγκλεισμού στην ανωριμότητα.

Υπάρχει βλέπετε ο κίνδυνος να ωριμάσουν ψυχικά –αμφότεροι- όταν οι νέοι αποφασίσουν να αποκαθηλώσουν τους εξιδανικευμένους γονείς τους -και μαζί με τους «απυρόβλητους» γονείς τους, την αντίστοιχη θέση που έχει μέσα τους η παιδική τους ηλικία ως άπαρτο φρούριο αέναης και ακατάρριπτης ανεμελιάς - ανωριμότητας.

Αμφισβητώντας την αδηφάγα -καταλυτική της ελευθερίας και ψυχικής ισορροπίας τους- σχέση που έχουν με τους «καημένους» τους γονείς τους.

Γονείς που πνιγμένοι, από πάντα, πριν καν γίνουν γονείς, μέσα στην ανεπίγνωστή τους υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο, αδυνατούν να τοποθετηθούν αυτόνομα στην προσωπική τους ζωή αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ψυχικής τους τεμπελιάς κι απραξίας, της φοβικής τους στάσης απέναντι στην ατομική τους ζωή κι ελευθερία.

Μεταθέτουν ασυνείδητα την –πολύ πιο επώδυνη- διαδικασία αναζήτησης προσωπικού νοήματος στην υποκατάστατη ανάγκη για υπερ-έλεγχο των δεκτικών παιδιών τους.

Γονείς –και παιδιά- που αρνούμενοι να μεγαλώσουν, τελικά αποποιούνται το δυναμικό τους που η ψυχή τους, στην υγιή της κατάσταση, τους επιτάσσει:

Οι γονείς, πληρωμένοι υγιώς από τον γονεϊκό τους ρόλο να τον εναλλάσσουν λειτουργικά με αυτό των συζύγων, και τα παιδιά, χορτασμένα από την υγιή –όχι καταναγκαστική- γονεϊκή φροντίδα, να αναγνωρίζουν το δικαίωμά τους να επιλέγουν την αυτονόμησή τους ως δυνατότητα ενηλικίωσης και προόδου.

Γρηγόρης Βασιλειάδης

 

Βλέπουμε ότι έχουμε στη ψυχή μας.

 

6 στα 10 παιδιά δεν πάνε στον οδοντίατρο!

 

Είναι τουλάχιστον λυπηρό εν έτη 2020 να μην έχουν πάει ποτέ παιδιά ηλικίας 2-5 ετών στον οδοντίατρο.
Η πρώτη επίσκεψη πρέπει να γίνεται στην ηλικία των 6-9 μηνών περίπου, όταν ανατείλει το πρώτο δόντι στον φραγμό.
Εν συνεχεία στην ηλικία των 3-4 ετών θα πρέπει να γίνει μια απλή εξέταση ,ετσι ώστε πέρα της εξέτασης της στοματικής κοιλότητας, το παιδί να εξοικειωθεί με τον χώρο του ιατρειου, τα μηχανήματα, την οδοντίατρο κλτ
Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία!

Χαμογελάστε!

 

Επενδύοντας το χρόνο μας δημιουργικά.

 

Το φαινόμενο της απενεργοποίησης: Τι αντίκτυπο έχει στα συναισθήματά σας η απομόνωση από τις ψηφιακές συσκευές για 15 λεπτά.

 

Οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιούν την απομόνωση ή άλλες παραλλαγές της μοναχικότητας για να ρυθμίζουν τις συναισθηματικές τους καταστάσεις, να ησυχάζουν μετά από έναν ενθουσιασμό, να ηρεμούν μετά από ένα επεισόδιο θυμού, να συγκεντρώνονται ή να γαληνεύουν όταν το επιθυμούν.

Ψυχολογικές έρευνες τείνουν να παρουσιάζουν την απομόνωση σαν μία δυσάρεστη εμπειρία. Μελέτες που έγιναν στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘90 υποστήριξαν ένα ξεκάθαρο μοτίβο: οι άνθρωποι συνήθως αισθάνονταν λιγότερο χαρούμενοι όταν ήταν μόνοι τους σε σύγκριση με όταν είχαν παρέα. Πρόσφατα, οι ερευνητές έδειξαν ότι οι εθελοντές στις έρευνές τους προτιμούσαν να υποστούν ήπιας έντασης ηλεκτροσπασμοθεραπεία παρά να καθίσουν σιωπηλοί παρέα με τις σκέψεις τους.

Παρόλα αυτά, σε ένα καινούριο άρθρο στο επιστημονικό περιοδικό Journal and Social Psychology, μία ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ εξηγεί τους περιορισμούς των προηγούμενων ερευνών και παρουσιάζει πώς μπορούν 15 λεπτά απομόνωσης να έχουν ωφέλιμες επιδράσεις στα συναισθήματά μας. Τα αποτελέσματά τους προτείνουν ότι αν θέλεις να μειώσεις την ένταση των συναισθημάτων σου, είτε πρόκειται για θετικά είτε αρνητικά, το να περάσεις χρόνο μόνος σου, μπορεί να είναι η λύση.

Οι έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στις δεκαετίες του ’70 και του ’90 μετρούσαν το συναίσθημα με βάση μία κλίμακα από το θετικό ως το αρνητικό, παραβλέποντας την πιθανότητα ότι τα θετικά και τα αρνητικά συναισθήματά μας μπορεί να κυμαίνονται ανεξάρτητα και ότι και τα θετικά και τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να είναι υψηλής διέγερσης (όπως ο ενθουσιασμός ή ο θυμός) ή χαμηλής διέγερσης (όπως η ηρεμία η και η μοναξιά). Εν τω μεταξύ, η έρευνα με την ηλεκτροσπασμοθεραπεία περιλάμβανε εθελοντές που τους ζητήθηκε να σκέφτονται ενεργά, αντί να κάθονται απλά μόνοι τους χωρίς περισσότερες οδηγίες. Το γεγονός αυτό μπορεί να τους δημιούργησε αποστροφή για την απομόνωση.

Η ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ αρχικά ζήτησε από 75 φοιτητές που συμμετείχαν στην έρευνα να μείνουν μόνοι τους για 15 λεπτά, καθισμένοι σε μια άνετη καρέκλα στο εργαστήριο ψυχολογίας, μακριά από τις ψηφιακές τους συσκευές και χωρίς να ασχολούνται με κάποια δραστηριότητα. Η σύγκριση έγινε με 39 διαφορετικούς φοιτητές που πέρασαν τον ίδιο χρόνο κουβεντιάζοντας με έναν υπέυθυνο της έρευνας. Πριν και μετά από αυτήν την περίοδο των 15 λεπτών, όλοι οι φοιτητές συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο που μετρούσε τα «υψηλής διέγερσης» θετικά και αρνητικά συναισθήματά τους (για παράδειγμα αν αισθάνονται ενθουσιασμό, ενδιαφέρον, φόβο, δυσφορία). Τα αποτελέσματα ήταν ξεκάθαρα: οι συμμετέχοντες στην κατάσταση απομόνωσης, αλλά όχι στην ομάδα σύγκρισης, έδειξαν μειώσεις στα επίπεδα των θετικών και αρνητικών συναισθημάτων τους, κάτι που οι ερευνητές περιέγραψαν ως «φαινόμενο απενεργοποίησης».

Μία επαναληπτική μελέτη με περισσότερους φοιτητές επιβεβαίωσε το ίδιο φαινόμενο απενεργοποίησης των 15 λεπτών απομόνωσης σε συναισθήματα υψηλής διέγερσης αλλά πρόσθεσε επίσης μία μέτρηση χαμηλής διέγερσης θετικών και αρνητικών συναισθημάτων (όπως η ηρεμία, η χαλάρωση, η θλίψη, η μοναξιά) και βρήκε ότι αυτά αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια της απομόνωσης. Φαίνεται ότι η απομόνωση δεν έχει μία απλή συναισθηματική επίδραση που να μπορεί να απεικονιστεί ως καλή ή κακή, αλλά μάλλον αλλάζει την ένταση της εσωτερικής μας εμπειρίας, θετικής και αρνητικής, οξύνοντας τα ήπια συναισθήματα και μειώνοντας τα πιο δυνατά συναισθήματα.

Το ίδιο μοτίβο διαπιστώθηκε για τους συμμετέχοντες στην ομάδα σύγκρισης που πέρασαν χρόνο μόνοι τους διαβάζοντας ένα μετρίου ενδιαφέροντος άρθρο παρά να είναι βυθισμένοι στις σκέψεις τους, προτείνοντας ότι η πλήρης πνευματική αποσύνδεση από μια εξωτερική εργασία δεν είναι απαραίτητη για να γίνει αντιληπτή η συναισθηματική επίδραση της απομόνωσης.

Αυτά που σκέφτεστε όταν είστε μόνοι σας σίγουρα έχει κάποια βαρύτητα ως προς τη συναισθηματική επίδραση της απομόνωσης: οι ερευνητές μελέτησαν αυτό το θέμα σε μια άλλη μελέτη και επίσης εξέτασαν εάν έχει σημασία αν επιλέγεις εσύ την ποιότητα των σκέψεών σου ή αν ακολουθείς τις οδηγίες κάποιου άλλου. Η επιλογή του περιεχομένου των σκέψεων και όχι η εκτέλεση οδηγιών ήταν προτιμώμενη από άποψη μείωσης των αρνητικών σκέψεων υψηλής διέγερσης και αύξησης των θετικών σκέψεων χαμηλής διέγερσης. Παρόλα αυτά, ισχύει επίσης ότι η απομόνωση κάνοντας θετικές σκέψεις, είτε κατ’ επιλογή η ακολουθώντας οδηγίες, ήταν επωφελής, σε σύγκριση με τις ουδέτερες σκέψεις.

Τέλος, οι ερευνητές ζήτησαν από 157 φοιτητές να καταγράφουν κάθε βράδυ για δύο εβδομάδες τα συναισθήματά τους. Από τους μισούς φοιτητές ζητήθηκε να περνάνε 15 λεπτά σε απομόνωση χωρίς ψηφιακές συσκευές κάθε μέρα από την πρώτη εβδομάδα, ενώ οι υπόλοιποι φοιτητές το έκαναν αυτό την δεύτερη εβδομάδα. Παρατηρήθηκε και πάλι το φαινόμενο της απενεργοποίησης: την εβδομάδα που πέρασαν χρόνο απομονωμένοι οι φοιτητές, έτειναν να επιδεικνύουν μειωμένα θετικά και αρνητικά συναισθήματα υψηλής διέγερσης. Υπήρχε επίσης μία φανερή συνέχιση της απενεργοποίησης στη δεύτερη εβδομάδα για εκείνους που είχαν ολοκληρώσει τις ασκήσεις απομόνωσης από την πρώτη εβδομάδα.

Αξίζει να διευκρινίσουμε ότι αυτά τα ευρήματα σχετίζονται με σύντομα χρονικά διαστήματα απομόνωσης σε αντίθεση με την παρατεταμένη μοναξιά που είναι γνωστό ότι συνδέεται με πλήθος ανεπιθύμητων σωματικών και ψυχολογικών επιπτώσεων. Επίσης, χρειάζεται να λάβουμε υπόψη ότι τα ευρήματα μπορεί να ποικίλλουν ανάλογα με την κουλτούρα και την ηλικία των εθελοντών.

Η ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ δήλωσε ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα αλλά ότι το κεντρικό νόημα είναι ότι υπάρχουν οφέλη αλλά και βλαβερές συνέπειες από την απομόνωση. Πρόσθεσαν ότι οι μελέτες τους προτείνουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιούν την απομόνωση ή άλλες παραλλαγές της μοναχικότητας για να ρυθμίζουν τις συναισθηματικές τους καταστάσεις, να ησυχάζουν μετά από έναν ενθουσιασμό, να ηρεμούν μετά από ένα επεισόδιο θυμού, να συγκεντρώνονται ή να γαληνεύουν όταν το επιθυμούν.

 

 

Πηγή: digest.bps.org.uk

Τι είναι ο καθαρισμός των δοντιών;

 

Η αποτρυγωση, επίσης γνωστή ως καθαρισμός, είναι μια διαδικασία που βοηθά να απαλλαγούμεαπό τη συσσώρευση πλάκας στα δόντια. .

Πότε χρειάζεστε καθαρισμό;

Είναι φυσιολογικό για τους περισσότερους ανθρώπους να έχουν κάποια συσσώρευση πλάκας και πέτρας μεταξύ των επισκέψεων στην οδοντίατρο. Αυτό συμβαίνει επειδή, όπως ίσως γνωρίζετε καλά, το στόμα σας φιλοξενεί το σάλιο και σε αυτό το σάλιο υπάρχουν πολλά βακτήρια και πρωτεΐνες. Λοιπόν, αυτά τα τρία στοιχεία δημιουργούν ένα στρώμα φιλμ που καλύπτει τα δόντια σας τις περισσότερες φορές.

Στη συνέχεια, όταν εισάγετε τρόφιμα στο στόμα σας, οξέα, σάκχαρα και σωματίδια τροφίμων κολλούν σε αυτό το στρώμα μεμβράνης και η προκύπτουσα συσσώρευση είναι η πλάκα. Σε αυτήν την πλάκα βρίσκονται επιβλαβή βακτήρια που μπορεί να προκαλέσουν ουλίτιδα, ασθένεια των ούλων ή φθορά των δοντιών.

Πώς είναι η διαδικασία;

Γενικά, υπάρχουν δύο μέθοδοι για τον καθαρισμό των δοντιών και την αφαίρεση της πλάκας από κάτω από τη γραμμή των ούλων

• Οδοντικό δρεπανο: Το οδοντικό ξεστρο, είναι ένα λεπτό μεταλλικό όργανο που μοιάζει με μεταλλικό γάντζο, το οποίο εισάγεται κάτω από τη γραμμή των ούλων για να ξύσει την πλάκα.

• Αφαίρεση μέσω υπερήχων : Ο ειδικός εξοπλισμός παράγει δονήσεις που χαλαρώνουν την πλάκα και διαταράσσουν τις βακτηριακές αποικίες, οι οποίες με τη σειρά τους ξεπλένονται με ρεύμα νερού.

Τι είναι το root planing/ριζική αποξεση ;

Το Root Planing είναι μια άλλη πτυχή του βαθύ οδοντιατρικού καθαρισμού και έρχεται μετά τη συνεδρία αποτρυγωσης.

Η ριζική αποξεση περιλαμβάνει τη χρήση ενός παρόμοιου εργαλείου με του καθαρισμού, στην πραγματικότητα μερικές φορές είναι το ίδιο εργαλείο, για να γίνει ακόμη πιο βαθιά κάτω από τη γραμμή των ούλων σας και να εξομαλυνθεί η επιφάνεια της ρίζας του δοντιού σας, έτσι ώστε τα ούλα σας να μπορούν να επανασυνδεθούν σωστά στο δόντι.

Τόσο η αποτρυγωση όσο και η αποξεση πιθανότατα θα προκαλέσουν τουλάχιστον ενόχληση και πιθανόν οίδημα και ελαφρύ πόνο. Αυτό συμβαίνει επειδή εάν εκτελείτε αυτές τις διαδικασίες, είναι πιθανό να έχετε ασθένεια των ούλων ή ουλίτιδα, επομένως τα ούλα σας είναι πιθανό να είναι εξαιρετικά ευαίσθητα.

Τι συμβαίνει μετά τον καθαρισμό των δοντιών;

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, τα ούλα και η γενική περιοχή του στόματος πιθανότατα θα είναι λίγο επώδυνα, πρησμένα και γενικά ευαίσθητα μετά από μια διαδικασία αποξεσης. Μπορεί ακόμη και να έχετε αιμορραγία μετά την επίσκεψή σας στην οδοντίατρο.

Για να αντιμετωπίσετε αυτές τις επιδράσεις, η οδοντίατρος μπορεί να σας συστήσει να χρησιμοποιήσετε μια οδοντόκρεμα που θα μειώσει την ευαισθησία των ούλων σας και ένα αντιβακτηριακό στοματικό διάλυμα για να διατηρήσει τα ούλα σας καθαρά ενώ θεραπεύονται.

Εάν η οδοντίατρος σας λέει ότι πρέπει να μπείτε για μια διαδικασία αποξεσης δοντιών και ριζών, μην είστε πολύ σκληροί για τον εαυτό σας. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με την Παγκόσμια Οδοντιατρική Ομοσπονδία, το 11% του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από σοβαρή περιοδοντίτιδα, πράγμα που σημαίνει ότι πολλοί άλλοι επηρεάζονται από κάποια μορφή ήπιας περιοδοντικής νόσου.

Απλά βεβαιωθείτε ότι ακολουθείτε υγιείς συνήθειες στοματικής υγείας μετά τη διαδικασία και ελπίζουμε ότι δεν θα χρειαστεί να επιστρέψετε σύντομα.

Αποφρακτική άπνοια ύπνου

Έχετε δυσκολία στην αναπνοή τη νύχτα;
Δεν αφήνει το ροχαλητό σας τους συμβίους σας να κοιμηθούν τη νύχτα;
Δυνατό και επίμονο ροχαλητό μπορεί να συμβεί όταν ο αεραγωγός ενός ατόμου εμποδίζεται εν μέρει κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτό μπορεί να συμβεί για διάφορους λόγους, αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο σοβαρή κατάσταση που συνήθως αναφέρεται ως αποφρακτική άπνοια ύπνου.
Αυτό συμβαίνει όταν διακόπτεται η κανονική αναπνοή και εμφανίζεται διακοπή της αναπνοής. \
Ορισμένοι ασθενείς αναφέρουν ήχους πνιγμού ή εκφράζουν την έντονη δυσκολία που έχουν στο να εισπνεύσουν.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, η οδοντίατρος σας μπορεί να προσφέρει ένα ευρύ φάσμα λύσεων για τη θεραπεία του ροχαλητού και της άπνοιας στον ύπνο.
Η αντιμετώπιση της ρίζας του προβλήματος μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της ενέργειας και της συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της ημέρας, καθώς επηρεάζει άμεσα την ποιότητα της ανάπαυσης του ασθενούς.
Μπορεί να υπάρχουν πολλές επιλογές που ένας πιθανός ασθενής θα θέλει να διερευνήσει για τη θεραπεία της άπνοιας ύπνου.

Οι λύσεις που προσφέρονται στο

E-Dentistry

ξεκινούν με μια αρχική διαβούλευση για την εκτίμηση της σοβαρότητας της άπνοιας ύπνου.
Μόλις αξιολογηθεί η άπνοια ύπνου, η οδοντίατρος μπορεί να καταρτίσει ένα σχέδιο θεραπείας. Μία από τις πιο κοινές θεραπείες είναι η οδοντίατρος να κάνει ενα προσαρμοσμένο νάρθηκα για να βοηθήσει τον ασθενή να διατηρήσει τη θέση του σαγονιού κατά τη διάρκεια του ύπνου και να αυξήσει τη ροή του αέρα.

Για να αξιολογηθεί πραγματικά η άπνοια ύπνου, απαιτείται ραντεβού για διαβούλευση. Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας είτε μέσω μηνύματος στη σελίδα μας στο facebook, είτε μέσω του Blog ( www.e-dentistry.blogspot.com ), είτε τηλεφωνικά για να σας φέρουμε στο δρόμο για τη θεραπεία της άπνοιας ύπνου σήμερα!

 

Οδηγίες για την προστασία των δοντιών το καλοκαίρι.

 

Οδηγίες για την προστασία των δοντιών το καλοκαίρι.

Ο δεκάλογος του καλοκαιριού από τον ΟΣΑ

1. Λόγω Covid-19 προμηθευτείτε οδοντόβουρτσες με ειδική προστατευτική θήκη και πλένετε απαραιτήτως τα χέρια σας πριν και μετά το βούρτσισμα των δοντιών.

2. Μην ξεχνάτε να έχετε πάντα στις αποσκευές σας την οδοντόβουρτσα σας.

3. Πριν ξεκινήσετε τις διακοπές επισκεφτείτε προληπτικά την Οδοντίατρο σας. Περιορίστε την κατανάλωση σακχαρούχων αεριούχων ποτών και αυξήστε την λήψη φυσικών χυμών ή γαλακτοκομικών προϊόντων.

4. Προσοχή στα ατομικά και ομαδικά παιχνίδια τις εξερευνήσεις και τις αναρριχήσεις σε δένδρα και βράχους . Συχνά καταλήγουν σε σπασίματα και απώλεια των μπροστινών δοντιών.

5. Προσοχή στις καταδύσεις από βράχους προκυμαίες ή σκάφη . Κακή εκτίμηση του βάθους της θάλασσας μπορεί να προκαλέσει τραυματισμούς στο κεφάλι, στο πρόσωπο και στα δόντια.

6. Εάν εξαιτίας κάποιου ατυχήματος τα δόντια φύγουν από τη θέση τους διατηρείστε την ψυχραιμία σας. Επαναφέρετε τα στην αρχική θέση και επισκεφθείτε το πλησιέστερο οδοντιατρείο.
Εάν έχουν φύγει από το στόμα φυλάξτε τα σε φυσιολογικό, ορό, γάλα ή σάλιο και επισκεφθείτε επειγόντως οδοντίατρο.

7. Περιορίστε την κατανάλωση σοκολατών, καραμελών, παγωτών και διαφόρων γλυκαντικών ουσιών σε τυποποιημένη μορφή (καραμέλες, τσίχλες κλπ).

8. Τρώτε άφθονες ποσότητες από φρούτα και λαχανικά.

9. Βουρτσίζετε τα δόντια σας δύο φορές την ημέρα απαραιτήτως.

10. Μετά το τέλος των διακοπών επισκεφθείτε την οδοντίατρο σας για την εξέταση και οριστική αποκατάσταση των προβλημάτων.